De kwestie

 

Wat bijzonder.

Ik ben bezig met een kort verhaal te schrijven voor een wedstrijd. Het is mijn verhaal. Dus geen fictie.

Ik schrijf over mijn dochter en over mij zelf. De herinneringen komen omhoog en raken me ook heel erg intens. Maar het kan ook niet anders. Daar beschrijf ik ook meerdere kwesties.

Gisteravond kwam ik toevallig een blog tegen, die de kwestie stelt: “moet elk kind dat gered kan worden ook echt gered worden?

Toen ik de titel laas, werd ik al een beetje zenuwachtig. Mijn eerste gedachte was: hoe kun je deze vraag zomaar stellen? Dan ging ik de blog ook lezen.

In het algemeen is er niks mis mee. Als je er nooit iets van dichterbij moest meemaken, dan krijg je een realistisch beeld van de huidige situatie.

 

Maar.

 

Als ouder of als moeder ligt het helemaal anders. Je kunt gewoon geen juiste keuze maken. En niet eens zo een, wat voor iedereen goed is. Het gaat namelijk om je vlees en bloed. Om je kind!

 

 

In het kort:

Bij de 20-weken echo hebben ze me verteld, dat er heel erg weinig vruchtwater is, en mijn baby heeft een groeiachterstand van ca. 2 weken. Toen stelden ze mij ook de vraag: wil je haar houden? Ze hebben ons ook gewaarschuwd, dat het ook mogelijk is, dat ik haar door een miskraam kan verliezen.

Bij een zwangerschap van 26 weken werd ik in het VUmc opgenomen.

In de 32e week moest ik van mijn dochter bevallen. Ze was net boven de één kilo. En ze reageerde flink, ze was klein, wel heel sterk!

En al die ellende begon op haar derde levensdag… Doodziek, opknappen, ziek, doodziek, opknappen, infectie na infectie, en zo voort. Maanden lang.

Wat moet je als ouder of moeder doen? Je leert je kleine kennen, zij heeft een fantastisch persoonlijkheid, ze reageert op je, en ja… ze vecht hard voor haar leven! Moet je dan zeggen: mensen, we stoppen ermee! Laat maar haar gaan!

Moet je dat zeggen? Kun je dat zeggen? Ik kon het niet. Echt niet. Ik geef het wel toe, soms kwamen deze gedachten. Spontaan of gesuggereerd door de artsen.

Maar ik kon de keuze niet maken. Ze was er, ze was een deel van mij, van ons, van ons leven. Ze was een lid van ons gezin. Ik heb voor haar en voor mijn gezin gekozen.

Absoluut onafhankelijk er van, wat de medische wetenschap nu al kan. Zo wie zo: die kon niet echt veel bij onze dochter schelen. Zo ver is de wetenschap dan ook nog niet. Helaas.

Na bijna 7 maanden kon ze het ineens niet meer. Het vechten was over. Niemand hield er rekening mee. Iedereen zag dat het haar steeds beter ging. De hoop was er ook, dat ze binnenkort eindelijk naar huis mocht. En dan…

 

Dit was het dan.

 

Als moeder vraag je je in zulk momenten af: wat heb ik met mijn meid allemaal aangedaan? Al die zwangerschap en de 7 maanden daarna? Al het lijden, al die ziektes en al die talloze onderzoeken…

En wat heb ik met mijn gezin aangedaan? Met mijn zoon? Met mijn man? Hun leven stond ook ineens op z’n kop… Het leven rond het ziekenhuisbezoeken… Het zien van het lijden van je dochter en van je zus. Hechten met volle liefde aan haar.

En dan is ze ineens niet meer… geen lieve dochter, geen schattig zusje meer! Geen grote broer, geen ouders van twee…!

Wat heb ik met mijn dochter en mannen aangedaan? Omdat ik zo graag een tweede kindje wilde… Die wens, die ik ondanks drie miskramen doorgezet heb… Hoe gemeen kan een moeder zijn?

 

Nou, beste mensen… de kwestie ligt hier. Voor mij tenminste.

 

Ik had een dochter. Van wie ik nog steeds heel erg veel houd.

De liefde is een diepe emotie, die je krijgt en hebt. Die is geen keuze.

 

 

Geef een reactie