Happiness is… geen kanker!

 

Enkele dagen geleden

 

 

23 mei, maandag

Ik heb vorige week iets in mijn linker borst ontdekt. Een soort zwelling, wat ook nog eens lang is (rond 8 cm). Die is ook van buiten af zichtbaar, er is een lange deukje te zien.

Een schrik. Een echte. Hoe lang bestaat die al? Waarom merk ik het eerst nu?

Gelijk de huisarts gebeld, en nog op die dag een afspraak bij haar aangevraagd en ook gekregen. Ze maakte zich nog geen zorgen. Het kan gewoon een ontstoken borstklier zijn. Ik zou niet gelijk aan kanker moeten denken.

 

 

Maar ik kan het niet anders. Ben bang. Ik ben nog niet eens 40… Ik heb een gezin. Een man en een zoon. Ik ga nu de details niet in, maar ik ben bang van het ergste.

Vandaag was ik weer bij mijn huisarts. De zwelling is er nog steeds. Zo heb ik een afspraak voor mammografie en een echo voor as. vrijdag gekregen. Zucht. Binnen een week weet ik het dan, of het een ontstoken klier is, of toch iets anders…

En zo lang leef ik in slow motion. Alles gaat traag. Ik kan niet eens haasten.

Wat gaat in de volgende dagen met mij gebeuren?

 

 

27 mei, vrijdag

 

Vandaag was de dag. Vanochtend met volle spanning opgestaan. Toch voelde ik me op een gegeven moment wel wat rustiger. De HOOP kwam ineens langs.

Vandaag was de dag. De dag van de mammografie en een echo-onderzoek.

We hebben eerst onze zoon uitgezwaaid, hij ging het eerste keer op schoolreisje. Dus voor hem ook een spannende dag.

Mijn man kon mee naar het ziekenhuis. Het was voor mij een enorm steun. Ik ben blij, dat hij voor mij vrij kon nemen.

Ik werd redelijk op tijd binnengeroepen. De spanning sloeg op hol, het eerste onderzoek was de mammografie. Nog nooit gehad. Wel genoeg verhalen gehoord, om bang te zijn van eventuele pijn. Van onbekende pijn ben ik gewoon altijd bang. Maar het moest gebeuren. En was het ook niet zo erg. Onaangenaam wel. Maar dit is alles.

Daarna kwam het echo. En kreeg ik gelijk een korte uitslag te weten: er is NIKS te zien, GEEN kanker. Het is gewoon een ontstoken klier.

 

 

 

Ik was de hele week helemaal in de waar. Angst, paniek, rare toekomstbeelden. Ik was een STRESSKIP.

 

 

En het is nu over. Wat ben ik opgelucht! Ik kan weer lachen! Ik zie weer die kleuren en de zon schijnt ook!

 

Geef een reactie