Het verdriet…

 

 

Precies twee weken geleden werd onze Fay ineens heel erg ziek… hoge koorts van 40 graden… ik werd kort na 8 uur  ’s morgens door haar arts gebeld… ik bracht mijn zoon vroeg naar school en rende naar de trein… ik was in paniek, ik was overbezorgd… wist niet wat ik moest denken… mijn hart klopte als een machine op hoge toeren… angst, machteloosheid, verdriet…

Toen ik bij haar aankwam, had ze nog koorts, wel was het gedaald. Ze had vaker pijn… en zij reageerde niet op mij… alles werd bij haar onderzocht… ze kreeg ook medicijnen en zo voort… in de loop  van de ochtend leek het haar wat beter te gaan, haar toestand was stabiel… toen besefte ik nog lange niet, hoe ernstig haar toestand al was…

Ik moest om 14 uur naar de trein, ik moest mijn zoon van school ophalen. Toen we rond half 4 al thuis waren, belde ik naar het ziekenhuis. Toen was ze nog steeds stabiel, bleek niet slechter te gaan met haar…

We waren met Leon lekker aan het niksen… hij keek tv, ik was met mijn dingetjes bezig… rond half 6 wilde ik naar de keuken gaan, met het koken van het avondeten beginnen… en hoorde ik ineens mijn telefoon… een arts-assistente belde me van het ziekenhuis… ze vertelde me, dat het met Fay ineens heel erg slecht ging, en ik moet zo snel mogelijk naar haar toe… weer de paniek… en van alles regelen, dat Leon ergens terecht kan en ik naar Fay kan… ik belde ook mijn man, dat hij gelijk in de auto moet stappen en naar Fay moet rijden…

Toen ik bij Fay die avond aankwam, was mijn man er al. Met tranen in zijn ogen… artsen bij Fay haar bedje… er worden weer allerlei onderzoeken bij haar gedaan… en nog steeds besefte ik niet, hoe serieus die situatie was… zo, dat ik later naar huis wilde gaan… in mijn eigen bed slapen… ik wilde gewoon niet blijven… Leon was ook niet bij ons en voor hem moest ik ook zorg dragen… maar… op het advies van onze verpleegkundige lieten we hem naar het ziekenhuis brengen en zo bleven we met zijn drieën de hele nacht in het ziekenhuis. Leon kreeg een bedje in een naast ons liggende kamer. Hij kon nog even langs bij zijn zusje… hij begreep niets van de drukte, wat er allemaal in Fay haar kamer gaande was… maar hij ging braaf met een verpleegkundige mee naar zijn kamer. 

En toen… begon die nacht… die moeilijkste nacht van onze leven… Fay was aan het sterven… en dat te zien… en te voelen… er zijn geen woorden voor…

Vrijdagochtend om 8 uur liet ze zich uiteindelijk gaan… Naast de grote pijn en het enorm verdriet in ons hart, vonden we het voor haar het beste, wat er kon gebeuren… die arme Fay… na alle leed en pijn kreeg ze eindelijk haar rust… En we hielden haar nog lang vast… ons kleine schat… onze heldin… ons groot vechtertje… ons Feetje is heengegaan… wat deed en doet het nog steeds enorm pijn!!!

*

Gisteravond was Wallize van de Uitvaartverzorging de Jonge even langs bij ons. Ze bracht ons de foto’s op CD’s van de uitvaart van Fay. Er zijn tientallen foto’s genomen. Er zitten heel leuke, maar ook heel verdrietige momenten tussen… de onderstaande foto vertelt alles over het verdriet, wat wij in ons hart droegen en dragen nog steeds…

 

 

 

 

20150704-044A1229

 

 

 

 

Lieve Fay… je was voor ons de liefste en prachtigste dochter en zusje op de wereld! We hebben je voor altijd een plekje in ons hart gegeven… Rust zacht!

 

 

 

 

Geef een reactie