Ik draag je – Het verhaal van Fay

 

 

 

Ik draag je onder mijn hart. Je groeit met je hele wezen in mij. Ik voel je. Je voelt mij. Ik heb je. Ik draag je.

 

Ik ben volkomen in spanning, vraag ik me vaak af: wie ben je? hoe zie je er uit? Welke karakter heb je?

Mijn leven bloeit door je komst. Ik kan bijna niet wachten tot de tijd je er eindelijk bent.

 

Ik draag je zo graag, mijn kleine meid!

 

En ineens wordt onze wereld zo klein… ze zeggen, dat je niet goed groeit, er is heel erg weinig vruchtwater voor je. De kans is groot, dat ik jou ga verliezen. Ik ben bang. Enorm bang.

Is dat waar? Zagen ze het goed?

 

Ik draag je. Ik geloof in je.

 

Maar toch gaat het niet beter. Je groeit wel, maar de achterstand is nog steeds te groot. En het vruchtwater wordt ook niet meer.

Je mama moet naar het ziekenhuis. Voor lange weken. Elke dag is vol met angst.

Je mama ziet je broertje alleen op het weekend. Je papa komt vaker langs. Maar mama vindt het hier niet leuk. Ze voelt zich heel erg eenzaam. Ze mist haar thuis. De rust van thuis. Je broertje en je papa.

 

Ik draag je en ik hoop zo erg, dat je lang bij me kunt blijven.

 

En je mama wil ineens springen. Het is gewoon te veel. In een ziekenhuiskamer ingesloten. Je mama barst in snikken uit: ik hou van je, my little girl!

En de tijd is er. Je mag niet meer in me buik logeren. Jij moet er uit, maar je papa moet nog komen.

 

Ik draag je. Nog eventjes. En dan halen ze je er uit. Wat erg is het…! Ik brul erg en ze nemen je van me weg.

Je bent meteen nieuwsgierig, alert! Jij wilt alles zien en gelijk weten! Mijn kleine schat!

Ik draag je in mijn dromen. Ik moet nog even bijkomen. Waar ben ik, waar is mijn dochtertje?

 

                 “Rustig aan lieve mama, straks kun je naar je kleintje!”

 

…en dan mag ik eindelijk naar jou toe. De lange gangen lijken op een dolhof, zijn koud en oneindig…

 

…oneindig… maar je mama is er al, en jij bent zo klein!

 

Ik draag je in mijn handen, mijn lieve schoonheid.

Je mama komt erg langzaam op kracht, maar ineens is ze weer vol met energie!

Wat ben ik trots op je!

Je luiertje is al vol en dat vind je helemaal niet leuk. Je wilt met je pas een kilootje van mama’s buik wegkruipen. Je wilt een schone luier, toch?

Mama is vol met angst en zorgen, en toch is ze zo gelukkig om je te zien, horen en voelen kunnen!

 

Ik draag je. Ik wil je nooit meer loslaten. Jij bent mijn enige dochtertje.

 

Toch moet ik weg uit het ziekenhuis. En jij moet nog lang blijven.

 

Ik draag je. In mijn hart.

 

Je bent twee dagen oud. En ineens heel erg ziek. Niemand weet wat er met je aan de hand is.

Ze vertellen alweer, dat we je kunnen verliezen. Ze strijden dagen lang om je leven. En jij bent een enorm grote vechter!

 

En het gaat weer beter met je. Toch krijgt je lichaam door deze ziekte een reuze klap. Je bent ineens erg vatbaar voor infecties. En die komen en gaan. Elke week alweer. Geen dag zonder medicijn, bloedprikken en onderzoeken.  

 

Ik draag je. Jij hoort bij mij.

 

 

Je ligt weken lang op de NICU. Je grote broer mag niet naar je toe, hij kan je alleen maar op foto’s en video’s zien en horen. Mijn hart wil om jullie breken.

 

Een keer komt de prof langs. Hij is radeloos en bitter. Bitter genoeg om de vraag te stellen:

“Wat moeten we doen? Er is geen optie meer. We kunnen haar niet beter maken! Je dochter is al lange weken hier, maar er komt geen einde aan de infecties, koortsstuipen en andere ziektes. Zeg, moeder, wat moeten we doen?

En hoe zit het met jullie? Een chronisch zieke dochter naast een gezonde zoon?  Hoe stellen jullie je het leven voor? Hoe kan ermee jullie zoon omgaan? Zeker krijgt hij vaak van iets – aandacht, zorgen – te kort. Zou hij dat leuk vinden?

Een gezin bestaande uit drie gezonde mensen en een continu zieke meisje… kunnen jullie dit aan?”

 

Ik draag je, meiske. Maar wil deze kerel dat ik een keuze maak???  Tussen jouw leven en mijn mannen? Voor wie moet ik kiezen?
Zal ik zeggen: ik draag je liever niet meer, laat ik je gewoon gaan? Jou, die zo hard om haar leven vecht?

 

En dan. Als ik voor jou kies, wat doe ik met mijn mannen, met ons leven aan? Een gezonde zoon, die gewoon minder van zijn moeder kan krijgen, doordat ik ook voor je wil zorgen?

Hoe onmenselijk kan het leven zijn??? Hoeveel kracht heb ik nog nodig, om dit alles mee te kunnen maken?

Ik draag je. Ik zorg voor je. Ik zorg voor je broer en papa.

 

Elke dag ben ik bij je. Neem ik je in mijn armen, praat ik met je, omarm ik je, bescherm ik je.

En als je broer op school klaar is, ren ik naar de metro en naar de trein, om hem op tijd kunnen op te halen.

Elke avond, nacht en ochtend is spannend zonder jou.

 

Ik draag je.

 

Waarom kan ik niet tegelijk bij je en bij je broertje zijn? Waarom moet ik jullie elke dag apart zien, apart omarmen?

Ik draag je. Je kunt het niet anders. Ik kan het niet anders. Niemand kan het anders.

 

Ik draag je en ben heel erg trots op je. Omdat je het gewoon doorzet. En je laat het zien, hoe sterk je echt bent. Maakt niet uit dat je ziek bent, je staat elke keer weer op en vecht je verder.

 

Ik draag je. Ik leer van je. Jij leert het mij, hoe je hard voor je doelen moet knokken, hoe erg we ons best moeten doen. Heb je koorts? Heb je pijn? Heb je moeite met het ademen? GA gewoon door!!!

 

Er is geen andere optie. LEEF!!!

 

Ik draag je en laat ik je nooit vallen. Laat ik je nooit achter. In mijn gedachten sta ik met je op en ga ik met je naar bed. Ik wil je beter maken. En ik geloof, dat je gezond kan worden. Je kunt het, liefje!!!

 

Ik draag je. En ik neem je mee! Je mag weg uit Amsterdam! Je mag naar Hoorn toe! Naar ‘ons’ ziekenhuis. Zo ben je eindelijk dichterbij van je echte thuis. En wat het mooiste is…? Je kunt eindelijk je grote broer ontmoeten! Wat is je broeder blij en gespannen en nieuwsgierig! Hij kan bijna niet wachten, tot het echt zo ver is.

Nou, ik ook niet! Onze little girl doet de volgende reuze stap! Nieuw ziekenhuis, nieuwe kamer, nieuwe artsen en mensen rond je heen… en je mag eindelijk ook kleertjes dragen!

 

Ik draag je. En je bent er! In je nieuw bedje. En je lacht naar je broertje toe. Wat heb ik twee blije, gelukkige, mooie en fantastische kinderen! De enige zoon en de enige dochter! Wat zijn jullie lief met elkaar!

Ik draag je. En ik ben jaloers. Op je broer. Haha! Ik vind het gewoon moeilijk, dat je eventjes niet bij me bent, maar bij je broertje. Dus weer iets om eraan te wennen, om leren te accepteren.

 

Ik draag je. En ik draag ook mijn zoon. Jullie zijn zo mooi! En dol op elkaar!!!

 

Je groeit langzaam, wel neem je de goede richting. Je babbelt veel, lacht graag tegen je eigen spiegelbeeld en voel je je erg geliefd. Een echte gezellige dame!

Wij, je mama, je papa en je broertje zijn allemaal trots op je. De hoop dat je een keer eindelijk naar huis mag, wordt steeds groter. Het blijft wel spannend.

 

Ik draag je. Mijn kleine prinses. Die helft van mijn alles.

 

Je krijgt ineens een longontsteking. Je strijdt hard en win jij alweer. Hoe sterk kun je nog zijn?

 

Laatste week van het schooljaar. Je broer kan het op school bijna niet volhouden. En jij bent zo blij om hem te zien en horen. Je vindt het heel leuk als hij je hoofdje zachtjes gaat aaien.

 

Mijn telefoon gaat. Je arts is het. Ze vertelt mij dat je ineens heel erg ziek bent. Ik moet zo snel mogelijk naar je toe.

 

Ik draag je. Ik ben er bij je.

 

Het gaat je heel slecht. Je hebt koorts, je bent er ook niet echt bij en je hebt veel pijn. Oh, my little girl! Wat gebeurt er met je?

Ik wil het niet geloven!!! Dit was het dan???

 

Je toestand wordt steeds erger. Die nacht is eeuwig lang.

Je stopt langzaam met ademen en op het laatste moment begin je weer. En het gebeurt in de nacht vier of vijf keer. Je ogen… die vergeet ik nooit meer.

Ik draag je. Op mijn buik, gedurende de hele nacht. Mijn hart breekt in duizenden stukken.

 

De laatste schooldag voor de zomervakantie. Je broer gaat niet naar school.

Hij kreeg net het nieuws, dat je er niet meer bent. Hij komt je aaien, onderzoeken, of het echt waar is.

Je bent stil, veels te stil. Ik en je papa hebben er even ook geen woorden meer.

Onze dochter en kleine zus is heengegaan.

 

Ik draag je. In mijn gebroken hart. Voor altijd.

 

 

 

 

Geef een reactie