Springen, tranen, doorzetten…

 

De derde week is begonnen! En het is weer tijd voor de volgende stap, voor mijn training bij Fit in drie maanden.

Het begin was wel moeilijk, zondagavond was ik op stap in Amsterdam, dus het viel niet helemaal mee… maar ik was er! 🙂 De ene oefening kwam na de andere… en dan kwam ook het springen… de zogenaamde ‘jumping jacks’…

Ohh, Jack… dacht ik… laat me toch met rust!!! 🙂

Het was zwaar en het deed erg pijn en ik wist het zeker: ik haat het springen! Daarom heb ik Martijn gevraagd om me een andere oefening te geven om mee te werken en het springen te laten voor wat het is, omdat het echt niets voor mij is… ECHT NIET!!!

En wat zei Martijn? “Nee, Erika, dat gaat niet. Je kunt het, je moet het en je DOET het!!! Geloof in jezelf!”

Maar deze haat tegen het springen bestaat nog steeds… mijn ademhaling en het bewegen kan ik gewoon niet goed in synchroon brengen… en ja… alles springt met me mee… mijn buik en ook mijn borsten… en het is gewoon een vreselijk gevoel, wat ik niet kan ‘uitschakelen’… Met tranen in mijn ogen heb ik toch doorgezet en ik hoop, dat ik de volgende keer meer tegen het springen kan, met minder kwalen en met meer zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.

Toch ben ik Martijn heel erg dankbaar dat hij niet naar mij luistert en niet toelaat dat ik verzwak of stop. Dat hij me stimuleert door te zetten om zo resultaat te boeken en mijn doel te bereiken. Ik wil 25 kilo kwijt… daar moet je wel iets voor doen… dit ook.

Na het springen kreeg ik gelukkig ook andere oefeningen, maar de moeilijkheidsgraad was helemaal niet minder… of was mijn avondje uit in Amsterdam de reden…? 🙂

ELK doet

 

En wat gebeurde er nog meer met mij deze week?

Ik had op dinsdag een dagopname in het ziekenhuis. In het kort: een hysteroscopie onder algehele narcose. Welnu, dit was voor mij een heel emotionele dag, ik zat vol met angst. Het wachten – eerst op mijn operatie, dan op mijn arts – was het ergste op deze dag. Maar het is toch alles goed gegaan, het lijkt niets ernstigs, ik krijg de uitslagen binnen twee weken.

 Ziekenhuis

 

Het gaat goed met me, ik ben een beetje langzamer dan gewoon. Het trainen van donderdag viel nog even weg, maar straks ga ik weer aan de slag! Ik heb het beloofd: ik DOE het! 🙂 En… Never say never… 😉

  

Geef een reactie