Verlamd zijn

 

 

Wat kun je doen, als je van alles wilt doen, maar kun je toch niet? Je hebt duizenden van ideeën en plannen, maar je kunt gewoon niet verder, de volgende stap blijft maar hangen? Het maakt echt niet uit, wat je precies wilt doen… of is het boodschappen doen of opruimen of koken of een blog schrijven… of even wandelen… je kunt het gewoon niet doen… en waarom? je hoofd zit vol van alles… en zo raak je door je gedachten en emoties verlamd… 

Het verlies van Fay… die is enorm… en daardoor de moeite met mezelf… het begrijpen dat het even normaal is wat ik doormaak… en wat we allemaal mee moeten maken.  Ik maak me ook heel veel zorgen om mijn zoon en man. Het zijn niet alleen maar mijn gevoelens rond het verlies, maar ook die van mijn mannen. En daarnaast proberen de dagen overleven en doodgewoon doen… nou, dit valt echt niet mee… 

 

2015-08-04 08.27.20-1

 

 

Ik wil weer normaal zijn… of nog beter…

Ik wil weer bewegen… met continuïteit… gymmen, hardlopen en nog veel meer…

Ik wil gaan werken…

Ik wil een gelukkig gezinnetje hebben…

Ik wil zelf weer eens gelukkig zijn…

 

 

Ik was wel vaker wandelen en gisterochtend heb ik ook eens een half uurtje lekker gegymd. Maar de herhaling mis ik… mijn doorzettingsvermogen heb ik al lang kwijtgeraakt…

Mijn hoofd draait alleen maar rond bepaalde dingen die zich continu herhalen… en door die raak ik altijd verlamd…

Weet ik, dat het nu even normaal is… alleen kan ik het gewoon niet accepteren.

 

 

Dit las ik ergens:

“Rouw is een eenzame weg. Anderen kunnen er zijn en luisteren. Maar je zult altijd alleen je eigen pad moeten gaan, in je eigen tempo, met de pijn die alleen jij voelt, je rauwe wonden, het verdringen, je boosheid en de bitterheid  van je verlies. Je zult voor jezelf weer rust en hoop moeten zien te vinden… maar je zult het allemaal zelf moeten doen en je moet er alle tijd voor nemen die jij nodig hebt.”

 

 

Ja… maar…

En dit schrijf ik niet verder… ik ben iemand, die alles bliksemsnel wil hebben of doen… maar het lukt me nooit…

 

 

Het rouwen is sinds 3 juli een deel van mijn leven. Dit verdwijnt nooit meer… het blijft voor altijd bij me zitten als een ongewenste gast… hoe het ook zwaar is, moet ik het gewoon accepteren… maar verlamd zijn is ook heel erg…

 

 

Gelukkig kon ik nu toch deze blog schrijven… die moest er even uit… en zo voel ik het tenminste, dat mijn verlamd zijn een keer over kan gaan… en om te genezen is…

 

 

 

[Sorry voor mijn schrijffouten, eerst sinds eind 2008 leef ik in Nederland. Dank je voor je begrip.]

Geef een reactie