We zijn geen gewone mensen

 

 

 

Het is dinsdag. Ik ben samen met mijn zoon aan het lopen in de stad. We zien veel kinderen op straat. Sommigen lopen alleen, maar vele zijn met hun moeder of vader of een van hun grootouders. En dit is gewoon. Een dagelijkse gebeurtenis, helemaal niks mis mee.

 

Ik kijk naar mijn zoon. Wat ben ik blij dat hij er is! Dat hij bestaat! Dat hij gezond is!

 

 

 

 

 

Ik denk aan mijn dochter. Wat mis ik haar elke dag! Als ik meisjes tegenkom bij de school, doet het elke keer zeer… Ik kan en mag mijn dochter nooit naar school brengen, daar ophalen…

 

En wat ben ik bezorgd om mijn enige zoon!

 

Als ik naar de (groot)ouders van al de kinderen kijk, denk ik vaak: wat zijn ze gelukkig om hun leuke (klein)kinderen. Ze hoeven DIE zorgen niet te hebben. En dat is ook goed zo.

 

We zijn geen gewone mensen. Ik tenminste. Het ‘om alles zorgen te maken’ heb ik al lang. Dit heb ik van mijn moeder meegekregen. Maar… na het verlies van mijn dochter ging het naar een hoger niveau.

 

Die angst om de kans dat ik ook mijn zoon kan verliezen, is enorm groot.

 

LOSLATEN. Uiteindelijk lukt het me nooit.

 

Dit zijn ‘alleen maar’ gedachten en gevoelens. Soms is het echt moeilijk om die aan mijn zoon niet laten te voelen. Soms moet ik die hem juist uitleggen. Daar is hij duidelijk dankbaar voor. Toch wil ik het liefst deze zorgen alleen voor mezelf houden.

 

Maar het valt ‘soms’ echt niet mee. Ook dat, dat we geen gewone mensen meer zijn. Geen gewone moeder. Geen gewone zoon en broer. En geen gewone vader.

 

 

20150530-dsc_5031

 

 

 

Ons gezin ontbreekt. Het gemis is zo groot.

 

Af en toe vergeet ik de werkelijkheid en maak ik me spontaan zorgen om andermans kind… En dit vind ik eng en ook ‘niet normaal’.

Als dit gebeurt, moet ik me wakker schudden en dwingen om met wat nu is verder te gaan.

 

VERDER GAAN. Ja, dat is best wel een ‘grote klus’ voor mij. Maar voor mijn zoon moet ik het ook doen. En ook voor mezelf.

 

LOSLATEN.  Dit is een ander verhaal.

 

We zijn geen gewone mensen. Ik zeker niet.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie