Thanks, I’m fine! – part 1

 

 

Lieve Lezer(es)!

Het is al sinds enkele weken duidelijk, maar ik moet het nu ook wel eens opschrijven: ik ben er weer! Terug van weggeweest! En het voelt heel goed! Dus bij deze: Welkom terug op mijn blog! 

 

 

In de titel van mijn story kun je zien, dat dit het eerste deel is van een reeks verhalen. Gewoon omdat ik zo veel te vertellen heb en dat houdt geen enkel mens vol, om zo lange leeskilometers achter elkaar te maken. 😛

 

 

 

 

2017 en 2018 in het kort…

 

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

☆ TROTS EN STERKER DAN OOIT! 💪🤗 ☆ . . Vandaag 6 weken geleden dat ik met roken ben gestopt. Het is echt moeilijk om te geloven! Ik wilde al jaren stoppen, maar mijn wil was toch niet sterk genoeg. Deze keer blijkbaar wel! Niet lang geleden zei iemand tegen mij: jij bent veel sterker dan je denkt… hierna kreeg ik hetzelfde nog drie keer van anderen te horen… en ik ging het stap voor stap ook geloven. En tadaaaa!!! Mensen, het is echt waar!!! .💪 . Als je in jezelf kunt geloven, kun je de hele wereld aan!!! En als je glimlacht en ook blijft glimlachen, lacht de wereld terug! Je bent sterk! Wij zijn sterk! Besef het en een wereld gaat voor je open! .🤗 . . Een fijne maandag iedereen! 🙂 . #elkdoet #stoppenmetroken #inspiration #inspiratie #bewustwording #zelfontwikkeling #groei #zelfliefde #bepositive #selflove #trots #proud #power #igers #goviral #sterk #sterkewil #ikrock #glimlach #me #strongisthenewbeautiful

Een bericht gedeeld door A woman with sentiment (@elk_doet) op

 

Ik wilde al lang weer blogs schrijven, maar mijn excuus was altijd: ik heb geen idee, waarover ik zal schrijven… heb geen inspiratie… ik kan alleen maar over negatieve ervaringen schrijven en dat wil ik niet meer… zo is het hier niet gezellig en staat het alleen maar vol met pessimisme. Ik wou over leuke dingen schrijven, maar vond ik mijn leven veels te saai en niet interessant. Mijn blog ging over mijn leven, mijn ervaringen, dus ja, als je even het gevoel hebt, dat je niets of weinig te vertellen hebt, of je kunt alleen maar over slechte dingen praten, dan is het ook beter dat je even zwijgt.

 

 

Intussen werd het mij wel helder (wat goed van mij! 💡 ), dat ik toch bleef schrijven. Maar niet op mijn blog, wel op Instagram. Natuurlijk waren het niet die verhalen, welke ik hier vroeger schreef, maar toch was ik bezig met schrijven. En dat is ook goed zo. Ik bleef toch in “beweging”.

 

 

Ruim twee jaar geleden was mijn leven nog een puinhoop… na het verliezen van mijn dochter in 2015 ging ik ook scheiden en met mijn zoon verhuizen. Alles was nieuw, vreemd en ook eng. Toen kon ik me niet eens bedenken, dat ik ooit weer gelukkig zou worden. Had vaak geen idee, hoe ik  de volgende dag ga overleven. Het was emotioneel het zwaarst.

 

 

Maar wat bijzonder is, dat het met mij stap voor stap wel beter ging. Maar nog lange niet goed genoeg. Ik viel vaak terug in die twijfels, voelde me steeds onzeker en onveilig in deze wereld.

 

 

Wat hierbij me wel hielp, was mijn maagverkleining in juni 2017. Hierdoor kreeg ik weer een kans om mijn leven weer eens opnieuw te kunnen beginnen en op te bouwen. En door het afvallen kreeg ik steeds meer vertrouwen in mezelf en in mijn toekomst. Ik werd weer die ‘oude’ Erika. Die slanke, mooie vrouw, die ik vroeger was. Maar ook die leuke? Nee, dat kwam niet tegelijk met het verliezen van de overtollige kilo’s.

 

 

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Precies een jaar geleden kreeg ik mijn gastric bypass (maagverkleining) Zoals mijn lotgenoten zeggen, ik ben een happy jarige kiwi en lig al een jaar op de fruitschaal! 🥝🎂👍😀🍾 (Met een #kiwi is nu de grootte van mijn maag te vergelijken) En nu… kijk eens deze foto… 37 kg lichter… en ook jonger!!! 🤗🍾🎂👍🥝 *** Pontosan egy éve volt a gyomorszűkítő műtétem. Ahogy azt a sorstársaim mondják, egy boldog szülinapos kiwi vagyok és már egy éve a gyümölcsös tálon heverészek! 🥝🎂👍😀🍾 (A műtét óta kiwi méretű a gyomrom) És most… nézd meg ezt a képet… 37 kilóval könnyebb… és fiatalabb is!!! 🤗🍾🎂👍🥝 #gastricbypass #gbp #gyomorszűkítés #maagverkleining #fruitschaal

Een bericht gedeeld door A woman with sentiment (@elk_doet) op

 

 

Als ik die foto’s bekijk van vroeger, toen ik nog echt te zwaar was, vind ik het heel erg ongemakkelijk om naar mezelf te kijken. Al die foto’s zijn zo negatief… mijn uitstraling is zo hopeloos, verdrietig. Dit hoorde toen natuurlijk ook bij mij. Dit was ik ook. Maar het was niet de echte Erika… die was al jaren verloren tussen al die pijnlijke gebeurtenissen en emoties. Maar nu noem ik mezelf steeds vaker als de ‘zonneschijn’… 😆  ik straal mijn geluk uit en die wil ik ook aan jou geven! 😀 

 

 

 

 

Eind vorig jaar kreeg ik de mogelijkheid om aan een EMDR therapie mee te doen. Hiervoor twijfelde ik heel lang, of het echt iets voor mij zou zijn. Was erg bang van de emotionele gevolgen. Ik zat al jaren in een crisis en ik wilde gewoon eruit, dus niet nog dieper in de shit belanden. Ik hoorde van anderen, dat het voor je ziel heel pijnlijk kan zijn en dit heeft mijn angst voor EMDR zeker groot gemaakt. Maar op een gegeven moment was ik er wel klaar voor en het ging ook gebeuren.

 

 

Al na de eerste keer was er een grote verschil, hoe ik me ervoor en erna voelde. Ik kon het echt niet geloven. Maar het was echt zo. Een soort innerlijke rust en het begin van ‘loslaten’…

 

 

 

 

Intussen liep ik een heel domme “trauma” op… tja, tijdens jouw EMDR periode nog eens wat oplopen… gek genoeg ging het om een “relatie” van 6 weken… 😆  met een brandweerman… die man liet gewoon alles achter zich in rook opgaan… 😆  ik ga hier over dit gedoe niet vertellen, iedereen heeft zijn steentje bijgedragen, dat dit zo slecht afliep. Maar het was voor mij de les wel! In allerlei aspecten! Ik heb echt wat van mijn fouten geleerd en ik moest het toen ook toegeven, dat ik nog lange niet klaar voor een relatie was. Echt niet. 

 

 

Ik had toen met mezelf niet eens een goede relatie, hield ik niet eens van mezelf. Hoe wil ik dan in Godsnaam met een man ‘iets’ hebben, hoe kan ik verwachten van een ander om van me te gaan houden?

 

 

Dit hoort men altijd en overal: als je van jezelf niet kan houden, verwacht het ook niet van anderen. Tja… een enorme cliché en het maakt me zelf ook weleens boos als ik het van iemand moet aanhoren. Maar hoe irritant het is, zo waar is dit ook.

 

 

Dus dit relatietje (hoe zou ik het nog anders kunnen noemen? 🙂 ) heeft mijn ogen heel wijd geopend. Toen heb ik besloten, dat ik niet meer de laatste prioriteit in mijn leven ben. Ik plaats mezelf op de eerste plek en ga mijn leven opruimen. En dat deed ik letterlijk, maar ook figuurlijk.

 

 

Tijdens de kerstvakantie was ik helemaal alleen in mijn huisje. Twee weken lang. Mijn zoon was bij zijn vader. En in deze 14 dagen zijn er ‘wonderen’ gebeurd. Ik pakte dingen op, die ik al lang gedaan moest hebben, maar mijn uitstelgedrag overheerste mijn leven en hierdoor gebeurde er sinds onze verhuizing niet veel in het huis. Toen heb ik nog de belangrijkste meubels in elkaar gezet, maar een kast van mijn zoon, mijn nachtkastje en nog wat, hebben bijna twee jaar moeten wachten, tot die echt voor het gebruik klaar stonden. En na een recente isolatie kon ik ook mijn zolder inrichten. Nu staat er een ‘naaiateliër’ met een naaimachine en een gymhoekje. Nou ja, aan allebei moet ik nog beginnen… leren naaien en gaan gymmen… maar de mogelijkheid bestaat er eindelijk wel, hoor! En dit is ook wat , wat echt telt! Of toch niet??? 😆 

 

 

 

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Hebben we het wel door, hoe #gelukkig wij zijn? . . . Twee weken geleden begon de #kerstvakantie. Voor mij alleen, mijn zoon vierde de #vakantie bij zijn vader. . Was er best wel bang van, wat het alleen zijn met zich mee zou brengen. Ik heb wel #momenten gehad, waar ik me echt #eenzaam voelde en was gewoon bang van de volgende dagen. . Maar… Ik heb deze vakantie ook gebruikt voor lang #uitgestelde #klussen, oa kasten in elkaar zetten, #zolder #opruimen en #inrichten na een recente #isolatie, voorraad #inventariseren, het #huis ruimer en opgeruimd krijgen. En dit alles ook tijdens #kerst 😃 . Dit was een soort #vluchten van de #eenzaamheid, maar het was ook #nuttig. Even mijn #uitstelgedrag opgepakt en binnen twee weken een grote #achterstand van taken geregeld. . Dus ja, #vluchten kan ook goede vormen krijgen. En ja, ik geef het toe, door het klussen waren deze twee weken goed te doen. En nu ben ik best wel #tevreden en #trots op mezelf. . Ik ben nu wel moe, maar nog steeds erg druk, wat ik er allemaal nog doen kan. Dus een beetje ook #hyperactief 🙃🤪🤓. Dit moet wel geremd worden 😃 . Maar voor nu… Ik ben er heel erg gelukkig mee wat ik er allemaal heb. Ik heb de laatste twee weken veel in mezelf maar ook in mijn huis ontdekt, wat wel de moeite waard is om er mee ook echt aan de slag te gaan. . En dat kusje op de eerste foto gaat aan niemand anders dan aan mezelf! Weer een stap in de goede richting gezet. Trots! 💪👏👊🙏 . En morgen krijg ik mijn #zoontje weer terug, het wordt feesten! ❤🤸‍♂️ . . #elkdoet #elkklust #aandeslag #demoeitewaard #zelfliefde #thousandfaces

Een bericht gedeeld door A woman with sentiment (@elk_doet) op

 

Huhh, ik weet dat ik nog zoveel heb te vertellen! Wil je even een pauze? Beetje opstaan, uitrekken, eventueel een koffie of thee halen? Doe maar lekker! Dit verhaal staat zo wie zo op je te wachten, het rent niet weg. Oh ja, even wat muziek erbij? Alsjeblieft! (klik op het plaatje voor de afspeellijst!)

 

 

 

 

Zo! Was het lekker? Laat de muziek gewoon aan en tot de volgende keer! 😛

 

 

Volg mijn blog op instagram of op facebook, dan ben je als eerste op de hoogte, als er een nieuwe story online komt. 

 

 

2 gedachten over “Thanks, I’m fine! – part 1

Geef een reactie